กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เถาเหยียนไป๋ละอายใจยิ่งนัก
ชวีเล่อเองก็หน้าแดงก่ำ นิ้วมือยังคงพยายามบิดหมุนอยู่
พานอวิ๋นยื่นหัวเข้ามาจากประตูใหญ่ กวาดสายตามองรอบหนึ่งแล้วจึ๊ปาก ยื่นตัวออกมาแล้วยืนตรง “ยังฝึกไม่สำเร็จอีกหรือ”
โฉวอิงกุมหมัดคารวะพานอวิ๋น ครุ่นคิดแล้วปล่อยพวกเขาไป “กลับไปแล้วก็ต้องฝึกให้มาก ช้าที่สุดคือสิ้นเดือนนี้ หากพวกเจ้ายังเรียนวิชาหลบหนีปฐพีไม่สำเร็จละก็...”
เถาเหยียนไป๋เป็นนักเรียนแย่ครั้งแรก จึงกระสับกระส่ายยิ่งนัก “จะเป็นอย่างไรหรือ”
โฉวอิงเหลือบมองพานอวิ๋นแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ศิษย์น้องหญิงพานรู้”
พานอวิ๋นมีสีหน้าเศร้าโศก “เจ้าจะสูญเสียโอกาสที่จะได้ท่องทะเลใหญ่ไปกับพวกเรา”
เถาเหยียนไป๋ : ...
ชวีเล่อหันขวับไปมองนางทันที “เจ้ารู้หรือ”