เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เมื่อพานเสี่ยวเฮยตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาสามวันให้หลังแล้ว พานอวิ๋นจดบันทึกข้อมูล พลางครุ่นคิด “ผลลัพธ์จากการหลอมโอสถยังคงดีกว่าจริงๆ สินะ ต้องอาศัยสัดส่วนทางวิทยาศาสตร์จริงด้วย”
พานเสี่ยวเฮย “...”
สายตามันกวาดมองไปบนร่างของนาง พลางสงสัย “เจ้าเฉือนตรงไหนไปอีกเล่า”
ก็ไม่เห็นว่าบนตัวนางจะมีบาดแผลใหม่ตรงไหนนี่นา
พานอวิ๋นจึงยื่นนิ้วมือทั้งสิบออกมา เป่าลมเบาๆ วูบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ผงพันปีคือผงที่บดมาจากกระดองเต่า เต่าตัวนั้นอย่างต่ำที่สุดต้องไม่ต่ำกว่าห้าสิบปี นี่ก็เป็นกระดองของข้าเหมือนกัน แม้อายุขัยข้าจะไปไม่ถึง แต่ตบะข้าสูงส่งนี่นา”
พานเสี่ยวเฮย “...”
มันสะกดกลั้นความรู้สึกอยากจะอาเจียนเอาไว้ แล้วหันหลังกลับไปเงียบๆ เอาบั้นท้ายที่นับวันยิ่งอ้วนกลมประจันหน้ากับพานอวิ๋น
พานอวิ๋นก็ไม่ได้ถือสา เว้นไปสองวัน ก็นำโอสถอีกหนึ่งเม็ดยัดเข้าปากมัน