เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นปล่อยมือจากด้ามกระบี่
พานเสี่ยวเฮยกลับไม่ยอมปล่อยนางไป เอ่ยเตือนว่า “พานอวิ๋น อย่าได้คิดเอาเปรียบว่าข้าเปลี่ยนร่างเมื่อใดก็ได้แล้วมองข้าเป็นหนูลองยาไม่จำกัดนะ ข้าชอบร่างนี้มาก ข้าไม่มีทางเปลี่ยนเด็ดขาด!”
พานอวิ๋นพยักหน้าหงึกๆ ปลอบประโลมว่า “รู้แล้ว รู้แล้ว ไม่คิดเอาเปรียบเจ้าหรอก วันนี้ไม่กินเนื้อก่อน ให้เจ้าเสริมความมั่นคงของตบะก่อนดีหรือไม่”
พานเสี่ยวเฮยส่งเสียงฮึดฮัดสองที กระโดดลงจากเตียง แล้วกระโดดเข้าไปในรังของมัน พอดีกับที่สามารถอาบแสงจันทราที่สาดส่องลงมาจากหน้าต่างสูง มันจึงหลับตาลงบำเพ็ญ
ส่วนพานอวิ๋นนั้นก้มหน้าจัดการบาดแผลจนเรียบร้อย หลุบตาลงครุ่นคิด มิรู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่
พอนางจดบันทึกเสร็จสิ้นและเก็บเข้ามิติแดนวิญญาณ แสงจันทร์ก็ลอยพ้นยอดหลิวแล้ว