เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋น “ลองดูก็ไม่เสียหาย ข้าใช่ว่าจะต้องหลอมศิลาบุญกุศลเข้าสู่ร่างกายตนเองเสียหน่อย นี่ล้วนอยู่ในเรื่องที่ต้องพิจารณา เจ้าอย่าเพิ่งฟันธงเช่นนั้นสิ”
พานเสี่ยวเฮยหันหลังขวับ ใช้ก้นอวบอ้วนหันเข้าหานาง “เจ้าไม่ต้องมาถามข้า เจ้าอยากทำอะไรก็ไปทำเถอะ”
“นั่นย่อมไม่ได้ เจ้ากับข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องนี้ต้องอาศัยความร่วมมือจากเจ้า”
พานเสี่ยวเฮยเอี้ยวคอกลับมาเบิกตากว้าง “เจ้าจะกินตัวเจ้าเอง ข้าต้องไปร่วมมืออะไรกับเจ้า”
พานอวิ๋น “แม้ข้าจะอยากทดลองด้วยตนเองมากเพียงใด แต่ข้าตัดใจอ้าปากกินไม่ลงจริงๆ ดังนั้นข้าจึงอยากให้เจ้าช่วยลองแทนข้าสักหน่อย”
พานเสี่ยวเฮยเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม “เจ้าจะให้ข้ากินเจ้าหรือ”
พานอวิ๋นยื่นมือไปแตะบนหัวของมัน ลูบแล้วลูบอีกอย่างอ่อนโยน แย้มยิ้มบางๆ พลางเอ่ยข่มขู่ “ยังมีผู้ใดเหมาะสมไปกว่าเจ้าอีกหรือ”