เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
รอยยิ้มของพานอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย นางเคาะแผ่นไม้พลางเอ่ยถามเสียงดัง “ท่านพี่ห้องข้างๆ ที่ท่านว่าหยางจี้ถูกฆ่า หมายถึงหยางจี้บุตรชายคนโตของอัครเสนาบดีหยางหรือ”
ห้องข้างๆ พลันเงียบสงัดลง
พานอวิ๋นกวาดสายตามอง ขนมหอมหมื่นลี้ ขนมพุทราจีน ตลอดจนเมล็ดแตงและถั่วลิสงบนโต๊ะล้วนเป็นของที่พวกเขาชอบกิน นางจึงเลิกชายเสื้อคลุมด้านในขึ้นมาเช็ดมือ ขณะกำลังจะใช้หลังมือป้ายปาก เมี่ยวเจินก็ส่งผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งมาให้อย่างเงียบๆ
ร่างของพานอวิ๋นพลันแข็งทื่อ นางยื่นมือไปรับมาเช็ดปาก “ผ้าเช็ดหน้าของเจ้ามิใช่ว่าใช้หมดไปแล้วหรือ”
เมี่ยวเจิน “ข้าตัวสูงขึ้น เสื้อผ้าเก่าใส่ไม่ได้แล้ว ข้าจึงตัดมาทำผ้าเช็ดหน้า เอาไว้เช็ดมือก็ยังพอได้อยู่”
พานอวิ๋นหยุดการเคลื่อนไหวอย่างพูดไม่ออก แล้วมองดูนาง
เมี่ยวเจินรับรอง “ซักสะอาดแล้ว”