เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นมีสีหน้าเสียดาย “น่าเสียดายที่จางเจินเหรินเอ่ยปากกำชับแล้ว ข้าจำเป็นต้องส่งพวกเจ้าลงเขา ตำหนักศึกษาก็คนมากหูตาเยอะ มิเช่นนั้นหากรั้งพวกเจ้าไว้ มาฝึกซ้อมกันสามวันดีสี่วันไข้ ไม่แน่ว่าผ่านไปสักปีครึ่งปี เจ้าอาจจะนึกออกขึ้นมาก็ได้...”
เสี่ยวหง “เมื่อคืนฝึกตลอดทั้งคืน ข้ารู้สึกสบายตัวยิ่งนัก ข้านึกถึงภาพเหตุการณ์บางอย่างขึ้นมาได้รางๆ ข้าอยากออกไปตามหา ขอเพียงหาภาพฉากที่แวบเข้ามาในหัวพบ ข้าคิดว่าข้าคงนึกออกได้แน่”
หงเหยียนก็ไม่ชอบรั้งอยู่ในตำหนักศึกษาเช่นกัน แม้ว่าโถงโต่วหมู่จะช่วยเสริมความมั่นคงให้ดวงจิตวิญญาณได้ แต่นางชอบโลกภายนอกมากกว่า
“ตำหนักศึกษาของพวกเจ้ามีข้อเรียกร้องมากเกินไปแล้ว นี่ก็ไม่ได้ นั่นก็ไม่ได้ ข้ากับเสี่ยวหงได้แต่อยู่ในลานบ้านเรือนเล็กของพวกเจ้า น่าเบื่อเหลือเกิน”
เสี่ยวหงพยักหน้าเห็นพ้องด้วยใจจริง นางเองก็ไม่ชอบตำหนักศึกษาเช่นกัน