เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เมี่ยวเจินประหลาดใจ “อาจารย์อาน้อยสังเกตเห็นได้อย่างไรกัน”
พานอวิ๋น “แฮะๆๆ ดูจางจื่อวั่งบำเพ็ญน่ะสิ...”
พานอวิ๋นพูดถึงตรงนี้ก็ชะงักไป พลางครุ่นคิดแล้วพึมพำว่า “เขาไม่ได้ระแวดระวังเลย หรืออาจจะตั้งใจก็เป็นได้...”
ไม่ว่าเขาจะจงใจหรือไม่ได้ตั้งใจ พานอวิ๋นก็สลัดศีรษะไล่เขาออกจากสมอง แล้วเอ่ยถามเมี่ยวเหอกับเหยียนไป๋ทั้งสองคน “พวกเจ้าได้เรียนสูตรโอสถที่ช่วยเสริมความมั่นคงของดวงจิตวิญญาณบ้างหรือไม่”
ทั้งสองคนส่ายหน้าพร้อมกัน
เถาเหยียนไป๋กล่าวว่า “เมื่อก่อนข้าไม่ได้คิดจะบำเพ็ญมรรค สูตรโอสถที่เรียนจึงเป็นพวกจำพวกรักษาโรคและถอนพิษทั้งสิ้น”
เมี่ยวเหอ “ข้ายังเรียนไม่ถึง ท่านอาจารย์บอกว่า สูตรโอสถเสริมความมั่นคงของดวงจิตวิญญาณไม่เพียงแต่ต้องอาศัยตบะเท่านั้น ด้วยความสามารถของข้าในยามนี้ยังไม่อาจรู้แจ้งได้”