เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เสวี่ยฮวาออกมาปุ๊บ เถาเหยียนไป๋ก็ตามออกมาติดๆ
พลันเห็นพานอวิ๋นราวกับมนุษย์โลหิตก็ตกใจจนสะดุ้ง ใส่เพียงเสื้อตัวในก็วิ่งเข้ามาประคองนาง “อาจารย์อาน้อย ท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือ”
พานอวิ๋นวางใจทิ้งน้ำหนักทั้งร่างพิงเขา พลางโยนพานเสี่ยวเฮยบนไหล่ลงพื้นส่งเดช เอ่ยเสียงแผ่ว “เข้าห้องก่อน”
เถาเหยียนไป๋รีบประคองนางกลับเข้าห้อง
เสียงการเคลื่อนไหวดังอยู่บ้าง เมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอที่กำลังหลับสนิทก็ตื่นขึ้น ผลักหน้าต่างมองดูทีหนึ่งจึงรีบคว้าเสื้อคลุมแล้ววิ่งออกมาทันที
เถาเหยียนไป๋จับชีพจรพานอวิ๋นดู พบว่านางมิเพียงสูญเสียพลังปฐมไปมาก ทั้งยังเสียเลือดมากเกินไป จึงรีบเอ่ยกับศิษย์น้องหญิงทั้งสอง “ข้าจะไปตักน้ำร้อนและต้มยา พวกเจ้าดูว่าบนตัวอาจารย์อาน้อยมีแผลตรงไหนบ้าง จัดการเสียก่อน”
เขาหยิบขวดยาสองใบออกมาจากมิติของตน เทเม็ดยาออกมาขวดละเม็ด ยัดยาเยียวยาเม็ดหนึ่งเข้าปากพานอวิ๋นก่อน ส่วนเม็ดที่เหลือนั้นส่งให้เมี่ยวเหอ “ผ่านไปหนึ่งเค่อค่อยกินเม็ดนี้”
เมี่ยวเหอรับคำ
เถาเหยียนไป๋ผลักจางเหวยอี้และเสวี่ยฮวาที่ชะเง้อชะแง้ออกไปด้านนอก แล้วตวัดมือปิดประตู
จางเหวยอี้และเสวี่ยฮวาสบตากัน ทั้งคู่ต่างกระวนกระวายใจอยู่บ้าง “เถาเหยียนไป๋ ตกลงนางไปที่ใดมา เหตุใดจึงได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้”