กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ภายใต้ความช่วยเหลือของพานเสี่ยวเฮย พานอวิ๋นจึงปีนออกมาจากพุ่มไม้ได้
นางกำกระบี่ไว้ในมือ มือข้างหนึ่งกุมหัวไหล่ซ้ายด้านบนพลางยันกายลุกขึ้นนั่ง จากนั้นจึงชะโงกหน้ามองไปยังหลุมลึกขนาดใหญ่
พานเสี่ยวเฮยกระโดดเข้ามา “ไม่ต้องดูแล้ว ตายสนิทแน่นอน ตกกระแทกลงมาจากที่สูงปานนั้น ไร้สิ่งใดกำบังขวางกั้น”
“ไม่ได้ ต้องยืนยันให้แน่ใจ ถอนรากต้องถอนโคน ข้าไม่อยากเหมือนพวกภาพยนตร์ล้างแค้นหรอกนะ”
ทว่านางเพิ่งจะเข้าใกล้หลุมใหญ่ กลิ่นคาวเลือดระลอกหนึ่งก็พวยพุ่งขึ้นมา พานอวิ๋นรู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาครู่หนึ่ง
นางกอดศีรษะตนเองล้มตัวลงนอนกับพื้น เอ่ยอย่างทรมานว่า “ไม่ได้แล้ว สมองได้รับการกระทบกระเทือน เจ้าลงไปดูสิ”