เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
บาดแผลของพานอวิ๋นได้รับการจัดการเรียบร้อย ฟ้าก็จวนจะสว่างแล้ว
นางนอนคว่ำลงบนเตียงอย่างว่าง่าย พลางเอ่ยกับทั้งสามคนว่า “ข้าทางนี้ไม่เป็นไรแล้ว พวกเจ้าไปนอนต่ออีกสักหน่อยเถิด”
ทั้งสามคนความจริงยังอยากจะเอ่ยถามอาจารย์อาน้อยของพวกเขา ว่าโหวขั้นที่หนึ่งที่สู้กับนางแท้จริงแล้วคือผู้ใด ทว่าก็รู้ดีว่ายามนี้มิใช่เวลาที่จะพูดคุย ได้แต่อดกลั้นความใคร่รู้เอาไว้ ลุกขึ้นแล้วจากไป
ประตูปิดลง พานอวิ๋นก็แยกเขี้ยวแสยะฟันขยับกายไปมา หาฟอร์มท่านอนที่สบายที่สุดแล้วนอนคว่ำต่อไป
ทั้งกดทับหลังไม่ได้ ทั้งกดทับไหล่ด้านหน้าไม่ได้ นางช่างยากลำบากเหลือเกินจริงๆ
พานเสี่ยวเฮยก็ทำความสะอาดตัวเองและผึ่งจนแห้งแล้วเช่นกัน มันกระโดดอย่างแผ่วเบาขึ้นไปบนรังของตัวเองที่อยู่บนหลังตู้ จ้องมองนางลงมาจากที่สูง
พานอวิ๋นไม่ต้องหันศีรษะกลับไปก็สัมผัสได้ถึงสายตาของมัน จึงเอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า “มองอะไรกัน ไปนอนของเจ้าไปเสีย”
พานเสี่ยวเฮย “บาดเจ็บถึงเพียงนี้แล้ว เจ้ายังจะบำเพ็ญอยู่อีกรึ”
ถูกต้อง พานอวิ๋นยามนี้แม้จะนอนคว่ำอยู่ ทว่ากำลังนำปราณเข้าสู่กาย เพื่อชดเชยส่วนที่ขาดพร่องไปในตันเถียนและเส้นลมปราณ