เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หลังจากนั้นพานอวิ๋นก็มิได้ไปที่ใดอีก เอาแต่อยู่บ้านเป็นเพื่อนพ่อของนาง ช่วยเขาเก็บสัมภาระเตรียมออกเดินทาง
พานอวิ๋นควักเงินทั้งหมดที่พกติดตัวออกมาให้พวกเขา หักเงินที่ต้องคืนให้เซวียเสาแล้ว ยังมีอีกกว่า 700 ตำลึง นางล้วนยกให้พวกเขาทั้งหมด
เรื่องนี้ทำให้พานหงมีสีหน้าเวทนายิ่งนัก พลางยัดเงินกลับคืนให้พานอวิ๋น พลางเอ่ยว่า “อาสองของเจ้าส่งเงินมาให้พวกเราแล้ว การเดินทางของพ่อทั้งกินทั้งพักล้วนอยู่ที่ด่านพักม้า ไม่จำเป็นต้องใช้เงินอันใด”
พานอวิ๋น “หากพลาดด่านพักม้าจะทำอย่างไรเล่า หากท่านกับพี่สองต้องซื้อสิ่งใดขึ้นมาจะทำอย่างไร อยู่บ้านประหยัดเดินทางต้องพกเงิน บนตัวพวกท่านจะไม่มีเงินติดไว้เลยมิได้นะเจ้าคะ อีกอย่าง พี่ใหญ่กับพี่สองบอกว่าก่อนหน้านี้เพื่อไถ่ตัวท่านออกจากคุกได้ยืมเงินมามากมาย เงินเหล่านี้คืนหมดแล้วหรือยัง”
มือของพานหงที่ถือเงินชะงักค้าง หันศีรษะไปมองลูกชายทั้งสอง
พานเยวี่ยรีบเอ่ยทันที “หลังจากคดีของพ่อได้รับความเป็นธรรมแล้ว ศาลต้าหลี่ก็คืนเงินให้พวกเรามามากกว่าครึ่ง คืนเงินส่วนที่สำคัญไปหมดแล้ว ยังขาดอยู่อีกบ้าง ภายหน้าพวกเราค่อยๆ ทยอยคืนก็สิ้นเรื่อง