กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หยางซื่อฉีปลอบประโลมเขา “การเกิด แก่ เจ็บ ตายล้วนเป็นกฎเกณฑ์ธรรมชาติ ฝ่าบาทมิต้องทรงโศกเศร้าจนเกินไปพ่ะย่ะค่ะ”
จูฉีเจิ้นกล่าวด้วยความวู่วาม “ครูวางใจเถิด ข้าจะปกป้องหยางจี้มิมรณะอย่างแน่นอน”
ครั้นกล่าวจบ จูฉีเจิ้นก็รู้สึกเสียใจภายหลังอยู่บ้าง จึงอดมิได้ที่จะกัดริมฝีปากเบาๆ
เด็กคนนี้ตนเป็นผู้เฝ้ามองจนเติบใหญ่และสั่งสอนมากับมือ มีหรือที่หยางซื่อฉีจะไม่เข้าใจเขา
เมื่อเห็นเขากัดริมฝีปาก ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเสียใจภายหลังแล้ว
หยางซื่อฉีตบหลังมือของเขาเบาๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ฝ่าบาท หยางจี้กระทำผิดกฎหมายบ้านเมือง หากเห็นแก่น้ำใจส่วนตนจนละเลยกฎหมายบ้านเมือง ภายหน้าจะใช้กฎหมายปกครองแผ่นดินได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”