เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นมีสีหน้าลำบากใจ “หรือไม่ ท่านลองเชิญศิษย์พี่สองของข้ามาตรวจดูสักหน่อยดีหรือไม่”
หยางซื่อฉีเห็นใบหน้าของนางย่นยู่เข้าหากันจนเป็นก้อน จึงเอ่ยยิ้มๆ “หรือว่าวิชาแพทย์ของท่านอิ่นจะเก่งกาจยิ่งกว่าหมอหลวงเสียอีก”
พานอวิ๋นส่ายหน้า “วิชาแพทย์ของศิษย์พี่สองข้าเทียบหมอหลวงไม่ติดแน่ขอรับ ศิษย์พี่ใหญ่อาจจะพอเทียบเคียงได้บ้าง...”
เมื่อนึกถึงตำนานของสำนักแพทย์หลวงแห่งต้าหมิงในประวัติศาสตร์ พานอวิ๋นจึงเปลี่ยนคำพูดว่า “ก็ไม่แน่ ศิษย์พี่สองของข้าอาจจะเทียบหมอหลวงทุกคนไม่ได้ แต่บางคนก็อาจพอเทียบได้อยู่บ้าง”
หยางซื่อฉีอดมิได้ที่จะหัวเราะแผ่วเบา ความหนักอึ้งในใจพลันมลายหายไปมิน้อย ถึงกับรู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นมาก
เขาเอ่ยยิ้มๆ กับพานอวิ๋น “มิต้องรบกวนท่านอิ่นหรอก แก่แล้วมิมรณะคือโจรเฒ่า ข้ามิได้อยากเป็นโจรเฒ่าเสียหน่อย”
พานอวิ๋นอ้าปากค้าง อัดอั้นอยู่นานสองนานสุดท้ายก็ยังเอ่ยปลอบประโลม “ผู้อาวุโสสภาหยาง ท่านก็คือท่าน หยางจี้ก็คือหยางจี้ ท่านมิต้องไปฟังว่าคนเหล่านั้นกล่าวสิ่งใดหรอก”
นางกล่าวว่า “ลูกชายของท่านอายุสี่สิบกว่าแล้ว แก่กว่าพ่อข้าเสียอีก มิใช่เด็กที่ยังมิหย่านม จะเอาเรื่องที่เขากระทำมานับลงบนศีรษะท่านมิได้”