กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานเสี่ยวเฮยเพิ่งจะมุดเล็ดลอดเข้ามาจากริมประตูเมือง ครั้นเห็นฉากนี้เข้าก็หัวเราะพรวดออกมา
หากเมื่อครู่นางไม่ถอยก้าวนี้ไปละก็...
พานอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมาอย่างแข็งทื่อ ตวาดด่าวิหคที่บินผ่านเหนือศีรษะไปอย่างเกรี้ยวกราด “ผีอดอยากมาเกิดรึไง ตื่นแต่เช้าปานนี้ มิรู้จักจัดการธุระสรีระให้เสร็จสิ้นที่บ้านเสียก่อนแล้วค่อยออกจากประตูเรือนหรือไร”
ผู้คนในละแวกใกล้เคียงต่างหันขวับมามองนางเป็นตาเดียว
ท่านผู้เฒ่าผู้ถือกล่องตำราท่านหนึ่งหรี่ตามองท้องฟ้าด้านบน อดหัวเราะชอบใจมิได้ “เด็กคนนี้ดีแท้ ความผิดมิได้อยู่ที่ตนเอง มองได้กระจ่างแจ้งนัก”
“ท่านผู้เฒ่า ท่านเอ่ยปากชมเปาะมั่วซั่วอีกแล้ว นกตัวนี้จะไปรู้ความอันใด มีโทสะกับนกตัวหนึ่ง มิใช่โง่เขลาหรอกรึ”