เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นส่งหนอนให้พานเสี่ยวเฮย แล้วเดินทอดน่องออกไปที่ลานบ้าน
คนสองคนในลานบ้าน คนหนึ่งหมดสติ ส่วนอีกคนสายตาเหม่อลอยจ้องเขม็งไปที่จุดหนึ่ง
พานอวิ๋นมองตามสายตาเขาไป เห็นเขากำลังมองหูจิ่งกับสุนัขที่โคนกำแพง จึงนั่งยองๆ ลงข้างเขา ลดเสียงต่ำลง เอ่ยถามด้วยสีหน้าลึกลับว่า “เจ้ารู้จักเขารึ”
ชายหนุ่มได้สติกลับมาทันที หลุบตาลงกล่าวว่า “ไม่รู้จัก”
พานอวิ๋นยิ้มให้เขา นิ้วมือคีบใบผ่านทางของเขาแกว่งไปมาตรงหน้า เอ่ยเสียงเบาว่า “รู้จักก็ไม่เป็นไร จี้ซู คุณชายจี้ คนหลูหลิงเมืองจี๋อัน ดูท่าทางเจ้าแล้ว คงไม่ใช่เด็กกำพร้ากระมัง ที่บ้านคงมีบิดามารดาสหายพี่น้องร่วมอุทรใช่หรือไม่”
สีหน้าของจี้ซูพลันเคร่งขรึม ถลึงตาจ้องนางด้วยความโกรธแค้น “เจ้าข่มขู่ข้ารึ”
พานอวิ๋นใช้ใบผ่านทางตบหน้าเขาเบาๆ “โมโหอันใด สิ่งที่ข้าทำตอนนี้มิใช่สิ่งที่พวกเจ้าทำกับข้าในช่วงเวลานี้หรอกรึ”
จี้ซูหน้าถอดสี ในแววตามีความรู้สึกซับซ้อนอย่างยิ่ง จนหาคำโต้แย้งไม่ได้แม้แต่คำเดียว
ที่แท้การถูกคนนำครอบครัวมาข่มขู่ มันช่างน่าโกรธแค้นและเจ็บแค้นถึงเพียงนี้
พานอวิ๋นมองสีหน้าของเขาที่เปลี่ยนไปมา รู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก