เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เถาเหยียนไป๋ร้องเสียงหลงอย่างตกใจ “นั่นมันแมลงราชัน!”
หลี่เหวินอิงเคลื่อนไหวว่องไว ขยับกายวูบเดียวก็มาถึงตรงหน้าพร้อมยื่นขวดหยกใบหนึ่งให้ พานอวิ๋นจึงโยนแมลงราชันลงไปในขวดทันควัน
หลี่เหวินอิงปิดฝา แล้วควักยันต์เหลืองสองแผ่นออกมาห่อขวดหยกไว้ทันที เสียงกรีดร้องข้างหูของพานอวิ๋นพลันมลายหายไปในชั่วพริบตา พวกแมลงที่กำลังจะบ้าคลั่งก่อความวุ่นวายจึงสูญเสียทั้งทิศทางและเป้าหมายไป
พานอวิ๋นเลียนแบบแมลงราชันใช้จิตสำนึกปลอบประโลมพวกมัน 【สงบลง หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น...】
เถาเหยียนไป๋กับเมี่ยวเหอก็รวดเร็วไม่แพ้กัน ในชั่วพริบตาที่แมลงราชันถูกคีบออกมา แมลงในร่างของมู่ซีก็ถูกเสียงกรีดร้องของมันปลุกเร้าจนคลุ้มคลั่ง พุ่งชนห้าอวัยวะตันจนมีเลือดไหล
คนทั้งสองทำได้เพียงใช้เข็มสกัดกั้นไม่ให้พวกมันเพ่นพ่านไปทั่วด้านหนึ่ง อีกด้านหนึ่งก็ใช้เข็มห้ามเลือด
เพื่อทำให้แมลงเหล่านี้สลบไสล เถาเหยียนไป๋ยังยัดโอสถเม็ดหนึ่งเข้าไปในปากของเขา
เมื่อเห็นพานอวิ๋นหันหน้ามาก็สามารถแสร้งเป็นแมลงราชันสะกดให้แมลงเหล่านี้สงบลงได้ เถาเหยียนไป๋ก็อึ้งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบยื่นมือเข้าไปในปากเพื่อควักโอสถออกมาทันที
พานอวิ๋นทนดูไม่ได้ “ก็แค่โอสถเม็ดเดียวมิใช่หรือ กินเข้าไปก็มิมรณะเสียหน่อย ยาทำให้แมลงสลบอย่างมากที่สุดก็แค่ทำให้เขาหลับไปอีกสี่ห้าวันเท่านั้น”
เถาเหยียนไป๋ “มิใช่ยาทำให้แมลงสลบ แต่เป็นสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ช่วยชีวิตที่ท่านมหาปรมาจารย์ลุงให้ข้ามา ข้ากะจะใช้เยียวยาอวัยวะภายในทั้งปวงของเขาต่างหาก”