เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานเยวี่ยรวบรวมเงินครบแล้วก็ไปไถ่ตัวคน ทว่าศาลต้าหลี่ไม่รับเงิน และไม่ยอมปล่อยคนเช่นกัน โดยให้เหตุผลว่า “พานหงเป็นนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ คดียังไม่สิ้นสุด หากสามหน่วยตุลาการยังไม่เปิดปาก ผู้ใดก็ไม่อาจไถ่ตัวคนได้”
แม้จะไถ่ตัวคนออกมาไม่ได้ ทว่าเขาก็มิได้เสียเงินสักแดงเดียวแล้วได้เข้าไปพบพ่อของเขา เขาจึงตั้งใจว่าวันรุ่งขึ้นค่อยมาไถ่ตัวใหม่อีกครา
สหายพานเยวี่ยทั้งสองก้าวออกจากคุกหลวง เจียงเฟิงจึงเดินเลี้ยวออกมาจากมุมมืด มองดูเงาหลังของทั้งสองคนที่จากไปพลางทอดสายตาลึกล้ำ
ขุนนางศาลต้าหลี่ผู้นำทางเอี้ยวตัว ยกมือขึ้นกล่าวว่า “ท่านเจียง เชิญเถิด สามหน่วยตุลาการกำลังรออยู่ที่โถงใหญ่ขอรับ”
สายตาของเจียงเฟิงหม่นลงเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปยังโถงใหญ่ศาลต้าหลี่พร้อมกับเขา
หยางผู่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งกึ่งกลาง ครั้นเห็นเขามาก็ยกมือผายเชิญให้นั่งลง พลางเอ่ยว่า “กองบัญชาการปราบปรามฝ่ายใต้และตงฉ่างกล่าวหาว่าเสวียเซวียนและพานหงสมคบคิดกันเป็นพรรคพวกเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน เปิดประตูอำนวยความสะดวกให้แก่เหล่าขุนนาง ซึ่งในนั้นก็มีเจ้าที่เป็นขุนนางขนส่งเกลือรวมอยู่ด้วย เจ้ามีสิ่งใดจะกล่าวหรือไม่”
เจียงเฟิงกล่าว “ข้ากับเสวียเซวียนและพานหงสมคบคิดกันเป็นพรรคพวกเพื่อผลประโยชน์ส่วนตนหรือ”
เขาแค่นหัวเราะแล้วกล่าว “ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่าเสวียเซวียนกับข้าไม่ลงรอยกัน ยามเขาเป็นรองเสนาบดีศาลต้าหลี่ก็หาเรื่องข้าอยู่ตั้งหลายครั้งหลายครา ข้าจะเป็นพรรคพวกเดียวกันกับเขาได้อย่างไร”