ตอนที่ 497 การร่วมมืออันไร้ความจริงใจ

หวังชงโยนคนผู้นั้นลงไป ชายหนุ่มก็ล้มเผละลงข้างกายสหายร่วมทางของตนเสียงดัง

ถุงเลือดเอเงยหน้าขึ้นมา พอเห็นชายหนุ่ม ในดวงตาที่มองไม่เห็นลูกตานั้นก็เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ส่งเสียงอือๆ สองครา น้ำตาก็ไหลพรากออกมาจากรอยแยกของเปลือกตา

ชายหนุ่มเบิกตากว้าง คาดไม่ถึงว่าสหายจะถูกทุบตีจนน่าเวทนาเพียงนี้

ชั่วขณะนั้นกระทั่งเรี่ยวแรงจะดิ้นรนก็ยังไม่มี

อันเฉินเห็นพวกเขานำคนกลับมาอีกคนหนึ่ง ทั้งยังแปลกหน้าโดยสิ้นเชิง จึงเดินวนรอบตัวคนผู้นั้นหนึ่งรอบ พินิจดูแล้วก็หันหน้ามาถามว่า “แน่ใจหรือว่าเป็นเขา”

พานอวิ๋น “กรุณาเก็บคำว่า ‘หรือ’ กลับไปด้วย”

นางนั่งยองๆ ลงไปบีบหน้าชายหนุ่ม พอจับให้ตรงแล้วก็ชี้ไปที่ข้างแก้มทั้งสองข้างและหน้าผากของเขา พลางเอ่ยว่า “ข้างบนเขียนไว้อย่างแจ่มชัดทีเดียวเชียวว่า นี่ย์! แหล่ะ! ข้า!”

อันเฉินมองใบหน้าอันเกลี้ยงเกลาของเขาแล้วก็นิ่งเงียบไม่เอ่ยคำ

ชายหนุ่มก็นิ่งเงียบเช่นกัน

พานอวิ๋นถือโอกาสดึงผ้าเช็ดหน้าในปากของเขาออกมา ดึงคอเสื้อของเขาออกด้วยสีหน้ารังเกียจแล้วโยนเข้าไป “ผ้าเช็ดหน้าของเจ้าคืนให้เจ้าแล้ว”