เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวิ๋นคิดไม่ผิด จวนตระกูลมู่ตัดสินใจจะเสี่ยงดูสักตั้งในท้ายที่สุด
มู่อังถอดใจกับลูกชายไปตั้งนานแล้ว เขาอยากให้ลูกจากไปอย่างสงบอยู่หลายครา ทว่าเป็นมู่หลินที่ไม่อาจทำใจยอมรับได้
มู่หลินถูกส่งตัวไปยังเมืองหลวงตั้งแต่เยาว์วัย ความทรงจำทั้งหมดที่เขามีต่อท่านพ่อล้วนมาจากวัยเด็กและจดหมาย
เมื่อได้พบท่านพ่ออีกครั้งหลังผ่านพ้นไปหลายปี ย่อมไม่อาจยอมรับให้ท่านพ่อจากไปเช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้น ยังต้องให้พวกเขาลงมือด้วยตนเองอีก
ดังนั้นเขาจึงยืนกรานที่จะรักษามาโดยตลอด แม้จะทำให้มู่ซีต้องหมดสติและทรมาน เขาก็ไม่ยินยอมที่จะยอมแพ้ไปเช่นนี้
มู่อังเห็นเขาคุกเข่านิ่งไม่ไหวติงอยู่ในศาลบรรพชน จึงทอดถอนใจออกมาอย่างอดไม่ได้ ก้าวไปข้างหน้าแล้วลูบศีรษะของเขา “ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็อย่าได้นึกเสียใจภายหลัง”
มู่หลินเอ่ยสะอื้น “ข้าไม่ได้นึกเสียใจภายหลัง ข้าเพียงแต่หวาดกลัว”
มู่อังลูบศีรษะของเขาเบาๆ พลางเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้ารู้ ครานี้ที่เจ้ายินยอมเสี่ยงดูสักตั้งเป็นเพราะเชื่อมั่นในความสามารถของพานอวิ๋น แต่เจ้าต้องเตรียมใจรับความล้มเหลวไว้ด้วย
หากพ่ายแพ้ อย่าได้โทษฟ้ากล่าวโทษผู้อื่น”