ตอนที่ 496 จับคน

เมี่ยวเจินกับเมี่ยวเหอก็กำหมัดร้องอ๊ากๆ พุ่งเข้ามา ต่อยคนที่นอนแผ่อยู่บนพื้นดังพลั่กๆ ไปสองหมัด

คนที่เจียงเฟิงเลือกให้มาหาพานอวิ๋นได้ ย่อมไม่ใช่คนที่ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะมัดไก่อยู่แล้ว หลังจากถูกถีบล้มลงไป ตอนแรกเขารู้สึกหวาดกลัว จึงรีบกอดศีรษะตัวเองขดตัวแน่น

ทว่าพานอวิ๋นกับเมี่ยวเจินและเมี่ยวเหอกระหน่ำทุบลงมา แม้หมัดจะเจ็บ แต่ไม่ได้แฝงกำลังภายในมาด้วยนี่นา

เขาจึงขัดขืนโดยไม่รู้ตัว ผลักทั้งสามคนออกไปแล้วเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ จากนั้นก็ถูกหวังชงกับเถาเหยียนไป๋ที่พุ่งตามหลังมาสองก้าวคว้าหมัดเอาไว้ได้ แล้วยังถูกถีบเข้าที่ท้องอีกหนึ่งเท้า...

พวกพานอวิ๋นทั้งสามคนจึงล้อมเข้าไปทันที

เพื่อระบายโทสะ ทั้งห้าคนไม่ได้ใช้ทั้งกำลังภายในและพลังปฐม เพียงแค่ใช้เรี่ยวแรงทุบตี เพราะห้ารุมหนึ่ง กลัวว่าจะตีคนจนแหลกเหลว ทั้งห้าคนจึงยังอุตส่าห์ยั้งแรงไว้เล็กน้อยด้วยซ้ำ

อันเฉินกับองครักษ์เสื้อแพรสองคนยืนตาค้างอ้าปากหวออยู่ด้านข้าง มองดูพวกเขาทั้งห้าคนรุมตีคนคนเดียว

องครักษ์เสื้อแพรคนหนึ่งกลัวว่าจะมีคนตาย “ท่าน ไม่ห้ามปรามเสียหน่อยหรือขอรับ”

สายตาของอันเฉินกวาดมองการเคลื่อนไหวของพวกเขา มองออกว่าพวกเขายั้งแรงไว้ จึงส่ายหน้า “ไม่ถึงตายหรอก อีกอย่าง... ตายก็ตายไปสิ”