กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานเยวี่ยและพานอวี้ไม่รู้จักอิ่นซง เมื่อเห็นรอยยิ้มของเขาดูไม่ค่อยดีนัก จึงพากันถอยหลังไปสองก้าว หลบอยู่ด้านหลังเซวียเสาพร้อมกัน
เซวียเสา : ...
เขาจำต้องเอ่ยปากแนะนำด้วยตนเอง “ท่านผู้นี้คือท่านอิ่นซง เจ้ากรมโหรฤดูคิมหันต์แห่งสำนักโหรหลวง อีกทั้งยังเป็นศิษย์ภูเขาไตรวิสุทธิ์ เป็นศิษย์พี่สองของพานอวิ๋น”
พานเยวี่ยและพานอวี้ดวงตาเป็นประกาย รีบก้าวออกมาจากด้านหลังเซวียเสาทันที ทั้งสองคารวะเขาพลางน้ำตาคลอเบ้า “ที่แท้ก็คือศิษย์พี่สองนี่เอง”
อิ่นซงพยักหน้าเล็กน้อย “หลังจากท่านพานเข้าเมืองหลวงมา ข้าก็ตามหาพวกเจ้ามาตลอด ทั้งยังให้คนไปเฝ้าอยู่ที่ประตูเมือง แต่ก็มิได้พบพวกเจ้าทั้งสอง”
พานเยวี่ยและพานอวี้สบตากัน เอ่ยอย่างเกรงใจว่า “พวกข้าสองคนเข้ามาหลังฟ้ามืด ช่วงก่อนที่ประตูจะปิดขอรับ”