เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานอวี้จึงเก็บเงินเอาไว้ กุมมือเขาแน่นด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจพลางเอ่ยว่า “สหายที่ดี บุญคุณของเจ้าข้าจดจำไว้แล้ว เจ้าวางใจเถิด รอให้ท่านอาและน้องหญิงของข้าส่งเงินมาที่เมืองหลวง ข้าจะรีบคืนให้เจ้าทันที”
“ไม่รีบ” อวี๋รุ่ยก็มีสีหน้าซาบซึ้งใจเช่นกัน น้ำตาคลอเบ้าทั้งสองข้าง “ท่านอาพานกำลังอยู่ในช่วงที่ต้องใช้เงินพอดี เจ้าเอาไปใช้จ่ายเรื่องของตัวเองก่อนเถอะ เงินแค่นี้ไม่คืนก็ไม่เป็นไรหรอก”
เขายังเอ่ยอีกว่า “เจ้ารอก่อนเถิด ข้าคำนวณไว้หมดแล้ว อีกสิบวัน พ่อของข้าจะมีเงินเข้ามาอีกก้อนหนึ่ง ถึงตอนนั้นเขาต้องแอบซุกซ่อนไว้บ้างแน่ ถึงเวลานั้นข้าจะดูจังหวะ แล้วขโมยออกมาให้เจ้าอีก”
น้ำตาของพานอวี้ไหลออกมาแล้ว กุมมือเขาไว้แน่น “สหายที่ดี!”
อวี๋รุ่ยก็กุมมือเขาแน่นเช่นกัน “สหายที่ดี!”
เซวียเสา : ...
เขาหันไปมองพานเยวี่ย
พานเยวี่ยมีสีหน้าสงบนิ่ง สอดมือในแขนเสื้อยืนดูพวกเขาสองคนแสดงความรักลึกซึ้งฉันสหาย ความผูกพันลึกซึ้งฉันเพื่อนร่วมเรียนอยู่ด้านข้าง