เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานเยวี่ย “หวังเจิ้นหรือ”
อิ่นซงเอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “มิใช่เพียงเท่านั้น”
“สิ่งที่ท่านพานและท่านเสวียต้องการคือความยุติธรรม ทว่าหวังเจิ้นกับสภาเสนาบดีกำลังทำการแก่งแย่งระหว่างพรรคพวก ในนี้ยังมีฝ่าบาทอยู่อีกด้วย” อิ่นซงกล่าว “หากมองจากสิ่งที่ท่านพานและท่านเสวียต้องการ ศัตรูของพวกเจ้ามิใช่เพียงหวังเจิ้น แต่ยังมีขุนนางฝ่ายเจียงหนานที่ถลำลึกเข้ามาในคราวนี้ รวมถึง...”
อิ่นซงเงยหน้ามองพานเยวี่ย แล้วเอ่ยเน้นทีละคำ “ฝ่าบาท”
พานอวี้เบิกตากว้าง อ้าปากค้างหันไปมองพี่ชายของตน
ทว่าพานเยวี่ยกลับมิได้ดูประหลาดใจเท่าใดนัก เพียงแต่นิ่งเงียบไป
พานอวี้อดมิได้ที่จะร้องเรียก “พี่!”
พานเยวี่ยปรายตามองเขาอย่างปลอบประโลมรอบหนึ่ง ก่อนจะถามอิ่นซง “เช่นนั้นพวกเราควรทำอย่างไร ข้า... พ่อของข้ากับท่านเสวียคราวนี้จะรักษาชีวิตไว้ได้หรือไม่”
อิ่นซง “ยากจะคาดเดา”
เซวียเสา “ได้แน่นอน”