กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ไม่รู้ว่าอันเฉินรู้หรือไม่ แต่อย่างไรเสียตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา องครักษ์เสื้อแพรก็ผลัดเวรยามกัน เดินผ่านแถวที่พานอวิ๋นอยู่เป็นระยะๆ
พานอวิ๋นอึดอัดอยู่สองวัน หลังจากนั้นก็บำเพ็ญในยามค่ำคืนได้อย่างสบายอกสบายใจ ถือเสียว่ามีผู้พิทักษ์เพิ่มขึ้นมาสองสามคน
เมื่อออกจากคุกหลวง ปราณอำมหิตลดน้อยลง ปราณวิญญาณเพิ่มพูนขึ้น ประกอบกับได้อาหารบำรุงแก่นแท้ พลังปฐมของนางจึงเริ่มฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว
พวกหวังชงที่ตึงเครียดมาตลอดทาง ครั้นเห็นตบะของนางฟื้นฟู ก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง “อาจารย์อาน้อย ท่านเก็บกักบุญกุศลได้ดียิ่ง ข้าเห็นหงเหยียนไม่น้ำลายสอใส่ท่านแล้ว”
หงเหยียนซึ่งจำต้องคงร่างเดิมของจิ้งจอกไว้ตลอดเวลาเพราะติดตามพวกองครักษ์เสื้อแพร ถลึงตาใส่หวังชงอย่างหงุดหงิด