ตอนที่ 472 ฉลาด

ความคิดนั้นผุดขึ้นเพียงชั่ววูบ พานอวิ๋นจึงหันมาให้ความสำคัญกับเรื่องตรงหน้า “อัครเสนาบดีหยาง ผู้อาวุโสสภาหยาง ค่ำคืนนี้ข้ามาที่นี่มิได้คิดจะมาถกกับพวกท่านเรื่องการลงทัณฑ์ขุนนางกังฉิน การเมืองอันบริสุทธิ์ผุดผ่อง หรือหนทางแห่งการเป็นเจ้าคนนายคน ซึ่งล้วนเป็นหัวข้อกว้างขวางใหญ่โตพรรค์นั้นหรอกนะ”

หยางซื่อฉียิ้มพลางเอ่ยถาม “เช่นนั้นเจ้ามาที่นี่เพื่ออันใดเล่า”

“ข้ามาเพื่อบอกพวกท่านว่า พวกเขาจงคายเนื้อเป็ดในปากออกมาเสียดีกว่า มิเช่นนั้นแล้ว หวังเจิ้น ฮ่องเต้ หรือแม้แต่ข้าและราษฎรใต้หล้า จะสะบั้นศีรษะของพวกเขา ควักท้องของพวกเขาให้กลวง แล้วกระชากเนื้อเป็ดก้อนนั้นออกมาเอง!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางซื่อฉีพลันเลือนหาย เขาพิจารณาพานอวิ๋นตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความตกตะลึง “เจ้าข่มขู่ข้ารึ”

“มิใช่” พานอวิ๋นกล่าว “ข้าข่มขู่พวกเขาต่างหาก!”

“ข้ารู้ อัครเสนาบดีหยาง ท่านมิเหมือนพวกมัน” พานอวิ๋นหยุดไปชั่วครู่ เงยหน้าสบตากับเขาตรงๆ “ท่านอยากรักษาหนทางแห่งเจ้านายและขุนนาง อยากรักษาเจตจำนงของราษฎร ทั้งยังอยากรักษาน้ำใจของเพื่อนร่วมราชสำนัก อัครเสนาบดีหยาง ท่านปรารถนามากเกินไป สุดท้ายอาจต้องสูญสิ้นไปทั้งหมด”

หยางซื่อฉีมีสีหน้าเหม่อลอยไปชั่วขณะ

“สามหาว!” โทสะของหยางผู่พลุ่งพล่านขึ้นมา “เจ้าเด็กคนนี้ ไฉนอ้าปากก็พูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระเช่นนี้”