เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
จางจื่อหมิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “พวกเราผู้บวช คุ้นชินกับการกินลมหลับนอนกลางแจ้งกันอยู่แล้ว ตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น มีรถให้นั่งด้วยซ้ำ ดังนั้นพวกเราไม่มีปัญหาอันใดเลยสักนิด แต่เป็นพวกเจ้าต่างหาก...”
เขามองไปยังกลุ่มของพานอวิ๋น
พานอวิ๋นกล่าวขึ้นทันควัน “ข้าก็เป็นผู้บวชเช่นกันนี่”
จางจื่อหมิงกระตุกมุมปาก “เจ้ามิใช่ธิดาตระกูลขุนนางหรอกหรือ ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าก็รักใคร่เอ็นดูเจ้า ถึงขั้นที่ส่งลูกชายแท้ๆ ของตนเองมาคอยคุ้มกันยามออกมารับการฝึกฝน เจ้าจะเคยตกระกำลำบากอันใดกัน”
หวังชง : ...
ลูกตาดำของพานอวิ๋นกลอกหมุน “วาจานี้ฟังดูแปร่งๆ ชอบกลนะ ทั้งยังให้ความรู้สึกเหมือนกำลังยุแยงให้แตกแยกชอบกล”
“เปล่าเสียหน่อย เจ้าคิดมากไปเอง”
อันเฉินเอ่ยเตือน “ทุกท่าน ขึ้นรถเถิด พวกเราต้องเร่งเดินทางกันแล้ว”
คนทั้งหลายหันกายเตรียมจะแยกย้ายขึ้นรถของตน
จางจื่อหมิงยื่นมือไปดึงตัวพานอวิ๋นไว้ “เจ้านั่งคันเดียวกับพวกเราเถิด ปลอดภัยกว่า”