ตอนที่ 471 แอบฟัง

หยางซื่อฉีเห็นดังนั้น ก็อดผิดหวังมิได้ ค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิมอย่างเชื่องช้า “ใต้เท้าทุกท่านล้วนเป็นเสาหลักแห่งราชสำนัก หมื่นราษฎรจับจ้องฝากฝังไว้กับแผ่นดิน อย่าได้ลืมเลือนว่าราษฎรสำคัญที่สุดเล่า”

เมื่อเห็นพวกเขาก้มหน้าก้มตาไม่เอ่ยคำใด หยางซื่อฉีจึงโบกมือแผ่วเบา ถอนหายใจพลางกล่าวว่า “ฟ้ามืดค่ำแล้ว ทุกท่านกลับไปเถิด”

บรรดาผู้ที่นั่งอยู่ต่างลุกขึ้น ประสานมือคารวะหยางซื่อฉีแล้วทยอยถอยออกไปอย่างเป็นระเบียบ

พานอวิ๋นขมวดคิ้วแน่น กำลังคิดอยู่ว่าประเดี๋ยวลงไปจะเกลี้ยกล่อมหยางซื่อฉีอย่างไรดี หยางผู่กลับเดินย้อนกลับมา

พานอวิ๋นเห็นเข้าก็เกิดความสนใจขึ้นมา จึงดึงแผ่นกระเบื้องออกอีก 1 แผ่น นอนคว่ำอยู่บนหลังคาทั้งตัว ยื่นหัวเข้าไปในห้องเกือบครึ่งหัวแล้ว