ตอนที่ 470 แอบย่องกลับเมืองหลวง

หวังชงพยักหน้าอย่างแรง “อีกอย่างมิใช่มีคำพังเพยอยู่หรอกหรือ ที่ที่อันตรายที่สุดก็คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด

ยามนี้พวกองครักษ์เสื้อแพรออกตามจับท่านไปทั่ว ผู้ใดจะคิดถึง ผู้ใดจะกล้าคิด ว่าท่านกลับซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางองครักษ์เสื้อแพรฝูงหนึ่งเล่า”

หูจิ่งครุ่นคิด รู้สึกว่าคำพูดของเขามีเหตุผล

หวังชงเห็นเขาคล้อยตาม จึงรีบกล่าวทันที “ท่านเปลี่ยนโฉมอีกสักหน่อยเถิด ตั้งชื่อใหม่เสีย พวกเรามาเริ่มต้นกันใหม่”

ครั้นรอจนขบวนรถหยุดพักจัดแจงช่วงเที่ยงวัน หวังชงก็พาคนหนึ่งคนกับสุนัขหนึ่งตัวตามมาทันในที่สุด

พานอวิ๋นเห็นหูจิ่งและเสี่ยวหวง ขอบตาก็แดงเรื่อขึ้นมาทันที คว้าหมับเข้าที่มือของหูจิ่ง

หวังชงเอ่ยขึ้นมาได้ถูกจังหวะ “อาจารย์อาน้อย ข้าพบท่านจอมยุทธ์กู่ระหว่างทางไปรับเสี่ยวหวง เขาได้ยินว่าท่านจะไปรักษาแมลงศพ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ยืนกรานจะตามมาด้วย เกรงว่าท่านจะไม่รู้หนักเบาจนรักษาคนพังไปเสียก่อน”