กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หูจิ่งกำลังกะเผลกขาข้างหนึ่งกวาดลานบ้านให้ผู้อื่น
กวาดลานบ้านเสร็จแล้ว ก็เปิดประตูออกมากวาดพื้นหน้าประตู ศีรษะยังคงก้มต่ำ ทว่าดวงตากลับกวาดมองซ้ายขวาอย่างอดไม่ได้
เขาเห็นคนแปลกหน้าอยู่หลายคน ท่าทางของพวกเขามองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนในยุทธภพ
เขาไม่ได้กังวลเท่าใดนัก แต่เมื่อสายตาเบนไปยังคนสองคนที่นั่งอยู่ตรงแผงลอยไม่ไกลนัก หัวใจเขาก็พลันกระตุก สายตาลดต่ำลง กวาดพื้นต่อไปด้วยท่วงท่าไม่ช้าไม่เร็ว เพียงแต่ในใจก่นด่าไม่หยุดหย่อน
【ช่างเป็นกลุ่มคนโง่เง่าแท้ๆ ถูกองครักษ์เสื้อแพรจับตามองอยู่ยังไม่รู้ตัวอีก】
ขณะที่ยิ่งด่าก็ยิ่งเดือดดาล เจ้าสุนัขเหลืองตัวหนึ่งก็โผเข้ามาข้างเท้าเขา ดมฟุดฟิด แล้ววิ่งวนรอบตัวเขา