เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เซวียเสาส่ายหน้า “พวกเขาไม่มีทางชนะหรอก นิสัยของฝ่าบาทก็เป็นเช่นนี้ อย่างมากพวกเขาก็แค่ไม่แพ้ ทว่าการที่พวกเขาไม่แพ้ ก็เท่ากับฝ่าบาททรงพ่ายแพ้แล้ว”
พานอวิ๋นเห็นสีหน้าเขาเคร่งขรึม จึงเอ่ยถาม “แล้วหากฝ่าบาททรงพ่ายแพ้เล่า”
“หากฝ่าบาททรงพ่ายแพ้ พระองค์ก็ยิ่งต้องพึ่งพาดาบอย่างหวังเจิ้นเล่มนี้มากขึ้น อำนาจของหวังเจิ้นก็จะยิ่งล้นฟ้า เพื่อรักษาตำแหน่งและอำนาจของหวังเจิ้นให้มั่นคง ท่านอาของข้ากับพ่อของเจ้าก็คงต้องโดนเพิ่มโทษขึ้นอีกขั้นกระมัง”
พานอวิ๋นเม้มปาก “เช่นนั้นคดีอยุติธรรมของสองตระกูลเยวี่ยและเฮ่อจะพลิกผันกลับไปกลับมาหรือไม่”
เซวียเสาจ้องมองนางนิ่ง สายตาของคนทั้งสองประสานกัน ต่างอ่านความกังวลในแววตาของอีกฝ่ายออก
เซวียเสาผงกศีรษะลงอย่างอ่อนโยน “เจ้าวางใจเถิด จะไม่มีการพลิกผันอีกแล้ว”
พานอวิ๋นจึงกุมหมัดคารวะ “ทางเมืองหลวงคงต้องฝากท่านแล้ว ขอลา!”