ตอนที่ 467 ราชโองการ

พานอวิ๋นกล่าว “ความอยากของข้า ทั้งเล็กทั้งเที่ยงตรง มิได้ใช้กลอุบายต่ำช้าช่วงชิงผลประโยชน์ของผู้อื่น ทว่าเจ้าไม่เหมือนกัน เจ้าห้าตัณหาร้อนแรง ทว่ามรรคาสวรรค์ประทานให้คนเรามีปริมาณกำหนดไว้ เมื่อปริมาณกำหนดไม่อาจสนองเจ้า เจ้าก็แย่งชิงสิ่งของของผู้อื่น และความสามารถของเจ้ามิอาจแย่งชิงสิ่งของมาได้อย่างเปิดเผยสง่างาม เจ้าจึงทำได้เพียงใช้กลอุบายต่ำช้าช่วงชิงมา

ใต้หล้ามีคนเช่นเจ้ามากเข้าถึงจะวุ่นวาย อย่างข้านี่ ยอดประเสริฐ!”

หวังเจิ้นเห็นนางกล่าวอย่างมีเหตุผลหนักแน่น ก็อดแค่นหัวเราะมิได้ “เจ้าช่างสำคัญตัวเองผิดไป”

พานอวิ๋น “ว่าตามเนื้อผ้าก็เท่านั้น”

ทั้งสองคนแยกย้ายด้วยความขัดเคืองอีกครา ตรงกลางประหนึ่งตั้งกำแพงแน่นหนาขึ้นสายหนึ่ง ต่างฝ่ายต่างไม่พูดจากับคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอีก