ตอนที่ 466 ขี้เกียจพิลึก

พานเสี่ยวเฮยเอ่ยเสียงเย็นชาสูงส่ง: 【ในรูแห่งหนึ่ง】

【รูอะไร?】 พานอวิ๋นขยายจิตสำนึกผ่านร่างของมัน ครู่หนึ่งจึงดึงกลับมา แล้วเงียบงัน

พานเสี่ยวเฮยก็เงียบงันเช่นกัน

หนึ่งคนหนึ่งจิตนิ่งเงียบไม่พูดจาอยู่เนิ่นนาน

พานอวิ๋นก็ไม่รู้เป็นอย่างไร พลันรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง จึงอดไม่ได้ที่จะเปิดปากก่อน 【เจ้า... เมื่อครู่นี้เจ้ามิได้รับบาดเจ็บกระมัง?】

พานเสี่ยวเฮย: 【เจ้าเองยังบาดเจ็บ เจ้าว่าข้าบาดเจ็บหรือไม่เล่า?】

พานอวิ๋นกระแอมเบาๆ ทีหนึ่ง: 【อินทรียักษ์ตัวนี้ร้ายกาจอยู่บ้าง ทั้งยังข่มเจ้าโดยเฉพาะ เอาเช่นนี้ เจ้าแอบเข้ามาในคุกหลวงหาข้า ข้าจะเอายารักษาบาดแผลที่ศิษย์พี่ใหญ่ทำให้ข้ามอบให้เจ้า】

พานเสี่ยวเฮยเงยหัวขึ้น จิตวิญญาณขึ้นมาทันใด ทว่าดีใจได้ประเดี๋ยวเดียวก็คอตกอีกครั้ง

พานอวิ๋น: 【เป็นอันใดไป?】