ตอนที่ 465 เกือบโมโหตาย

พานอวิ๋นมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกายระยับ

สายตานั้นเร่าร้อนเกินไป จนจางจื่อจิ่นคิดจะมองข้ามก็ยังทำได้ยาก

เขาเอียงศีรษะมองพานอวิ๋น เห็นนางยืนโซซัดโซเซทำท่าเหมือนจะร่วงมิล่วงแหล่อยู่บนหลังคา จึงหิ้วตัวนางทะยานลงไปด้านล่าง

ทั้งห้าคนรวมอิ่นซงต่างก้มหน้ากุมมือ คารวะอย่างนอบน้อม

จางจื่อจิ่นโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ หันไปถามพานอวิ๋นที่ยังคงยืนอยู่ “เจ้ายังจะกลับเข้าไปในคุกอีกหรือไม่”

ช่างไร้เยื่อใยเสียจริง

พานอวิ๋น “เวลายังเช้าอยู่ มิสู้พวกเรามารำลึกความหลังกันหน่อยเล่า”

นี่คือคนที่เก่งกาจที่สุดที่นางได้พบในโลกใบนี้ พานอวิ๋นย่อมไม่อยากแยกจากกันไปเช่นนี้

จางจื่อจิ่นเลิกคิ้ว “พวกเรามีความหลังกันรึ”

พานอวิ๋น “มีสิเจ้าคะ อย่างไรเสียก็เคยมีวาสนาพบหน้ากันตั้งสองครา”