กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
พานเสี่ยวเฮยกรีดร้องลั่น ชายคาเหนือศีรษะมันถูกกรงเล็บตะปบพังทลายไม่หยุดหย่อน กระเบื้องและเศษไม้ปลิวกระจาย มีอยู่สองคราที่กรงเล็บนั้นตะปบเฉียดหางของพานเสี่ยวเฮยไปเส้นยาแดงผ่าแปด
พานอวิ๋นกล่าวว่า “บ้านหลังถัดไปกระโดดไปทางซ้าย มีตรอกอยู่ มุดเข้าไป ผ่านไปสองทางแยกแล้วเลี้ยวขวาวิ่งย้อนกลับมา!”
พานเสี่ยวเฮยเชื่อฟังนาง เมื่อวิ่งสุดชายคา มันมิได้กระโดดไปยังบ้านหลังถัดไป หากแต่พุ่งแวบเดียวลงไปในตรอก มุดปราดเข้าไปในกองสิ่งของเบ็ดเตล็ด อาศัยสิ่งของเหล่านั้นกำบังตัวแล้วรุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว
อินทรียักษ์ตัวมหึมา กระพือปีกโฉบดิ่งลงมา ทว่าตรอกนี้คับแคบยิ่งนัก มันมิอาจบินลงมาได้ ทำได้เพียงกระพือปีกทะยานขึ้นบน ดวงตาจ้องเขม็งไปยังรอยนูนที่เคลื่อนไหวไม่หยุดในตรอก