ตอนที่ 451 แมวอสูร

มือข้างหนึ่งคว้าจับลำคอของแมวดำที่กระโดดลอยตัวขึ้นมาได้อย่างแผ่วเบา พานเสี่ยวเฮยขยับเขยื้อนไม่ได้ในชั่วพริบตา ร้องเหมียวๆ ตะโกนลั่นว่า “ช่วยด้วย”

ร่างแมวถูกหิ้วขึ้นมา สายตาค่อยๆ เลื่อนสูงขึ้น ดวงตาคู่หนึ่งที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มพลันปรากฏสู่สายตา พานเสี่ยวเฮยแข็งทื่อไปทั้งตัวแมว มองดูชายหนุ่มผมกระเรียนหน้าทารกตรงหน้าโดยไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้เลย

เมื่อเห็นมันยอมอยู่นิ่งๆ ชายหนุ่มจึงอดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้มอีกครา “ยังรู้จักกาลเทศะมากกว่าเจ้านายของเจ้าเสียอีก”

เขายื่นมือไปปลดถุงหอมที่คอของมันลงมา วางมันลงบนพื้นตามสบาย จากนั้นจึงแกะเปิดถุงหอมออก

พานเสี่ยวเฮยตกลงบนพื้น ทว่ากลับไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย สี่อุ้งเท้าหมอบราบลงกับพื้นอย่างว่าง่าย ก้มหัวต่ำ แผ่นหลังโก่งขึ้นเล็กน้อยทว่าหดเกร็งกลับลงมาอย่างรวดเร็ว ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

ในถุงหอมคือยันต์บันทึกเสียง ชายหนุ่มส่งเสียง “เอ๊ะ” ขึ้นมาคำหนึ่ง ไม่นานก็จับเคล็ดลับได้ แล้วปล่อยเสียงออกมา

มันคือบทสนทนาส่วนใหญ่ระหว่างพานอวิ๋นกับหวังเจิ้นในห้องขัง