เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
จูฉีเจิ้นเอ่ยเพียงไม่กี่คำก็ไล่ทุกคนออกไป แม้กระทั่งหวังเจิ้นก็ยังถูกเขาสั่งให้ออกไป ไม่ได้ให้อยู่ปรนนิบัติดังเช่นปกติ โถงใหญ่จึงตกอยู่ในการควบคุมของเฉาจี๋เสียงอีกครา
เฉาจี๋เสียงรินชาและฝนหมึกให้จูฉีเจิ้นอย่างกระตือรือร้น
อวิ๋นเยี่ยนก้าวเท้ายาวๆ เข้ามารายงาน “ทูลฝ่าบาท พานอวิ๋นถูกคุมขังในคุกหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
นิ้วมือของจูฉีเจิ้นเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ พลางเอ่ยถาม “นางมีวาจาตัดพ้อแค้นเคืองอันใดหรือไม่”
อวิ๋นเยี่ยนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ถึงได้ทวนคำพูดที่นางเอ่ยตลอดทางออกมาทีละคำโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว
จูฉีเจิ้นเม้มปาก เอ่ยด้วยความไม่สบอารมณ์ “นางมั่นใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือว่าท่านพ่อของตนถูกใส่ความ”
อวิ๋นเยี่ยนก้มหน้าลง
จูฉีเจิ้นจึงหันหน้าไปมองเฉาจี๋เสียง “เฉาปั้นปั้น เจ้าลองว่ามา เสวียเซวียนกับพานหงถูกใส่ความจริงหรือไม่”