ตอนที่ 434 ฮ่องเต้จิตใจล้ำลึก

หวังเจิ้นพูดคำไหนคำนั้น ถึงกับไปเบิกตัวคนด้วยตนเองที่ตงฉ่างจริงๆ เบิกตัวพวกเฉาจี๋เสียงทั้งห้าคนออกมาส่งไปยังกองบัญชาการปราบปรามฝ่ายเหนือ

บนทางเดินในวังอันแคบยาว เสียงฝีเท้าดังตึก ตึก ตึก อยู่ข้างหู แสงแดดยามต้นวสันต์เจิดจ้า ทว่าอากาศกลับหนาวเหน็บ สาดส่องลงบนร่างผู้คนโดยไร้ซึ่งไออุ่นแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะในทางเดินในวังที่ขนาบด้วยกำแพงสูงทั้งสองฝั่งเช่นนี้ มีเพียงครึ่งใบหน้าเท่านั้นที่ต้องแสงตะวัน

ยามผู้คนก้าวเดิน แสงเงาวูบวาบสลับมืดสว่าง ใบหน้าคนแลดูสว่างครึ่งหนึ่ง มืดสลัวครึ่งหนึ่ง

เฉาจี๋เสียงพาคนทั้งสี่เดินตามหลังหวังเจิ้น ย่อมสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของหวังเจิ้นเช่นกัน

ฝีเท้าของหวังเจิ้นไม่หยุดชะงัก เพียงเอี้ยวศีรษะปรายตามองคนทั้งสี่แวบหนึ่ง จากนั้นหันไปถามเฉาจี๋เสียง “จี๋เสียง พวกเจ้าทั้งห้าคนไม่ได้รับความอยุติธรรมอันใดใช่หรือไม่”

เฉาจี๋เสียงก้มหน้าตอบอย่างนอบน้อม “เรียนตราฝ่ามือ ตงฉ่างปฏิบัติต่อพวกเราอย่างเกรงอกเกรงใจยิ่ง มิได้รับความอยุติธรรมใดๆ เลยขอรับ”