เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
จูฉีเจิ้นในใจไม่สบอารมณ์ “ต้าหมิงของเราอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล เจียงหนานยิ่งมั่งคั่งเหนือความมั่งคั่งทั้งปวง แม้จะย้ายเข้ามาแผ่นดินตอนใน ทว่าก็มอบผืนนาให้ ไฉนเลยจะไม่สามารถรักษาความอิ่มหนำไว้ได้”
เฉาจี๋เสียงเอ่ยเสียงแผ่ว “ย่อมมีคนที่ไม่ถนัดทำนาขอรับ อีกทั้ง...”
“ไม่เป็นก็เรียนรู้สิ นี่มันยากตรงไหน” จูฉีเจิ้นกล่าว “ยามปกติเราก็ไม่เป็นเรื่องการเกษตรและเลี้ยงไหม มิใช่เรียนรู้จนเป็นแล้วรึ”
เฉาจี๋เสียงจึงไม่กล้าเกลี้ยกล่อมต่อ ทำได้เพียงก้มหน้ากล่าว “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดตื้นเขินไปเอง”
จูฉีเจิ้นขมวดคิ้ว แต่ก็มิได้โกรธเคืองเขา อย่างไรเสียเขาก็จงรักภักดีต่อตนอย่างยิ่ง
ฮองเฮาเฉียนที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเสียงนุ่ม “หากสามารถสมประโยชน์ทั้งสองฝ่ายได้ก็คงดี ทั้งไม่มีโจรสลัดญี่ปุ่นมารังควาน ทั้งยังได้ตามใจพวกเขาในการจับปลาเลี้ยงชีพ”
จูฉีเจิ้นย่อมอยากให้สมประโยชน์ทั้งสองฝ่าย คำนึงถึงได้ทั้งสองด้าน ทว่าแนวชายฝั่งทะเลของต้าหมิงยาวไกล คนพวกนั้นได้ชื่อว่าเป็นโจรสลัดญี่ปุ่น แต่แท้จริงแล้วมีเกินครึ่งที่เป็นโจรสลัดซึ่งราษฎรต้าหมิงแปลงโฉมปลอมตัวขึ้นมา
สังหารทางด้านนี้ พวกมันก็ดำดินไปโผล่หัวที่ด้านอื่นอีก
ทว่าจูฉีเจิ้นกลัดกลุ้มอยู่เพียงครู่เดียวก็พยักหน้ากล่าว “ที่ฮองเฮากล่าวมามีเหตุผล ควรจะสมประโยชน์ทั้งสองฝ่ายจริงๆ”