ตอนที่ 431 แขวะกันไปมา

จูฉีเจิ้นขมวดคิ้วมองนาง “เจ้าช่างรู้ดีจริงนะ”

พานอวิ๋น “ไม่เคยกินเนื้อหมูก็เคยเห็นหมูวิ่ง ดูจากประวัติศาสตร์ก็รู้แล้ว”

จูฉีเจิ้น “...เจ้าว่าฮ่องเต้เป็นหมูรึ”

พานอวิ๋นเอ่ยทันควัน “คำนี้ฝ่าบาทเป็นผู้ตรัสเองนะเพคะ”

จูฉีเจิ้นไม่โกรธ กลับรู้สึกสนใจขึ้นมา “เจ้าคนนี้น่าสนใจดีแท้”

เขาชูแผ่นรายการในมือขึ้นเล็กน้อยแล้วถาม “เจ้าจะบริจาคธัญพืช พับผ้า และเงินเหล่านี้ให้ราชสำนักรึ”

พานอวิ๋นยิ้มพลางพยักหน้า “ถูกต้องเพคะ”

“เหตุใดไม่ส่งมอบให้ศาลาว่าการท้องถิ่น แต่กลับเสี่ยงอันตรายลอบเข้าวังหลวงมาถวายเล่า” จูฉีเจิ้นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยต่อ “ทรัพย์สมบัติก้อนนี้ไม่น้อยจริงๆ ไม่ว่าขุนนางคนใดได้รับ ย่อมต้องดีใจจนเนื้อเต้น รายงานขึ้นมาเพื่อแสวงหาความชอบ ส่วนเจ้า เราก็จะไม่ตระหนี่ตำแหน่งขุนนาง ตำแหน่งขุนนางหยวนไว่หลางตำแหน่งหนึ่งย่อมไม่ขาดตกไปแน่ ทว่าเจ้าลอบบุกรุกพระราชวัง นี่เป็นโทษประหาร หักล้างความดีความผิดแล้ว เกรงว่าความผิดจะหนักหนากว่าความชอบเสียอีก”

พานอวิ๋น “ข้ามอบเงินให้ท่าน ท่านมอบตำแหน่งขุนนางให้ข้า นี่มิใช่ซื้อขายตำแหน่งขุนนางหรอกหรือ ฮ่องเต้สูงสุดปฐมบรรพทรงทราบเข้าคงทรงกริ้วจนฟื้นคืนชีพกระมัง”

จูฉีเจิ้น “...มอบตำแหน่งขุนนางให้เจ้าเป็น เจ้ายังไม่พอใจอีกรึ”