ตอนที่ 430 เข้าวังส่งของขวัญ

สุรเสียงของฮ่องเต้ยังมิทันสิ้นลง หวังเจิ้นพลันรู้สึกว่าตำแหน่งที่กำยันต์เหลืองไว้ในฝ่ามือร้อนวาบขึ้นมา ขณะเดียวกันด้านหลังศีรษะก็เย็นเยียบ ความรู้สึกอันเร้นลับยากหยั่งถึงสายหนึ่งพลันผุดขึ้นกลางใจ

ชั่วขณะนั้นเขามึนงงไปบ้าง สมองและหัวใจล้วนตกอยู่ในความฟ้าบุพกาลอันมืดมน เขาไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังคิดสิ่งใดอยู่ ทว่าสัญชาตญาณระวังภัยแต่กำเนิดกลับทำให้ขนลุกชัน แผ่นหลังเย็นวาบ เขาได้สติกลับมาในชั่วพริบตา หลุดพ้นออกมาจากสภาวะอันเร้นลับยากหยั่งถึงนั้น

เขารีบร้อนมองดูปฏิกิริยาของฮ่องเต้

ฮ่องเต้กำลังหลุบตาเก็บยันต์เหลืองในพระหัตถ์ บนพระพักตร์มิปรากฏสิ่งผิดปกติ เขาจึงลอบถอนหายใจโล่งอก ทว่าก็ยังคงกระวนกระวายใจอยู่ดี

มีเพียงเฉาจี๋เสียงที่ยืนอยู่ด้านข้างเท่านั้นที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

หลังจากที่ฮ่องเต้ตรัสประโยคนั้นจบ ทีแรกเป็นหวังเจิ้นที่ยืนนิ่งราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง จากนั้นสีพระพักตร์ของฮ่องเต้ก็พลันสลดลง มืดคล้ำไปถนัดตา

เพียงเหลือบมองแวบเดียวเฉาจี๋เสียงก็มิกล้ามองอีก รอจนกระทั่งหวังเจิ้นเริ่มมีความเคลื่อนไหวเขาจึงค่อยกล้าเงยหน้าขึ้นมาใหม่ ยามนี้สีพระพักตร์ของฮ่องเต้กลับคืนสู่ปกติแล้ว

เมื่อมองดูหวังเจิ้นผู้มิรู้เรื่องรู้ราวอันใด เฉาจี๋เสียงก็หลุบสายตาลง ในใจยิ่งเพิ่มความยำเกรงต่อฮ่องเต้ขึ้นอีกส่วนหนึ่ง

ฮ่องเต้ยื่นพระหัตถ์ไปทางหวังเจิ้น

หวังเจิ้นได้สติในชั่วพริบตา ประคองยันต์เหลืองที่แนบติดฝ่ามือส่งมอบให้อย่างนอบน้อมยิ่ง เพียงแต่มิอาจหักห้ามสายตาให้พินิจดูลวดลายบนแผ่นยันต์อย่างละเอียดได้