เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ผู้ใดจะเชื่อ เมื่อคืนพวกเจ้าลุกไปถ่ายเบาใช่หรือไม่ เสียงเปิดปิดประตูดังจนพวกเราได้ยินกันหมด”
“มิผิด พวกเราลุกไปถ่ายเบา ทว่าพอกลับมาจากส้วมก็ถูกทุบตีเสียแล้ว”
ผู้คนล้วนมีสีหน้าไม่เชื่อ
เมื่อเห็นสามจอมยุทธ์ยังคงเกาะติดเรื่องนี้ไม่เลิก คนหนึ่งจึงกล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “หากถูกตีจริงก็สมควรแล้ว ไม่แน่อาจไม่ใช่โจรผู้ร้ายทำ แต่เป็นคนในลานบ้านหลังนี้กระทำเอง พอถึงกลางดึกพวกเจ้าก็ลุกไปถ่ายเบา มิหนำซ้ำยังแยกกันไปทั้งสามคน พวกเจ้าไปด้วยกันไม่ได้รึ ประตูบานเดียวต้องเปิดเข้าเปิดออกถึงหกครั้ง พวกเจ้ารำคาญหรือไม่”
“ใช่แล้ว หากมิใช่เพราะเป็นคนของพันธมิตรยุทธจักรด้วยกัน ข้าคงลงมือไปตั้งนานแล้ว”
“ข้าก็อยากลงมือมานานแล้วเหมือนกัน ก่อนนอนตอนค่ำพวกเจ้าทั้งสามคนช่วยไม่ขากเสลดได้หรือไม่ ทั่วทั้งลานบ้านล้วนมีแต่เสียงของพวกเจ้า!”
“คงไม่ใช่คนในลานบ้านพวกเราทำจริงๆ หรอกกระมัง”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ผู้คนพลันเงียบกริบ บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นคลุมเครือขึ้นมาทันใด
คงไม่กระมัง
เป็นคนพวกเดียวกันเองลงมือจริงๆ รึ