เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
อิ่นซงสงบจิตตั้งสติ ยกพู่กันขึ้นจำลองลายเส้นกลางอากาศอยู่ครู่หนึ่ง จึงเริ่มจรดลงบนหน้ากระดาษ สิ่งที่เขียนมิใช่เนื้อความในจดหมาย ทว่าเป็นการแต่งเทียบเชิญขึ้นใหม่สดๆ ร้อนๆ แผ่นหนึ่ง เพื่อเชื้อเชิญเหล่าผู้กล้าทั่วใต้หล้ามาร่วมเผชิญทุกข์เข็ญ ช่วยเหลือราษฎรให้พ้นจากห้วงน้ำห้วงเพลิง
มีตัวอักษรไม่กี่ตัวที่หาเทียบได้จากในจดหมาย พานอวิ๋นเหลือบมองดูแวบหนึ่ง ปรากฏว่าคล้ายคลึงกันถึงแปดเก้าส่วน ตัวอื่นๆ ด้อยกว่าเล็กน้อย
แต่หลังจากผ่านไปรอบหนึ่ง ครั้นยกพู่กันขึ้นเขียนรอบที่สอง ลายมือก็เริ่มกลมกลืนเป็นแบบเดียวกัน พานอวิ๋นไม่ค่อยเข้าใจนัก ทว่ากลับมองออกว่าทิศทางของเส้นขวาง เส้นปัด เส้นดิ่งนั้นเหมือนกับตัวอักษรของผู้นำพันธมิตรหลินในจดหมายไม่มีผิด
พลันถึงรอบที่สาม เมื่อมองด้วยสายตามนุษย์ปุถุชนของพานอวิ๋น โดยรวมล้วนคล้ายคลึงไปแล้วถึงเจ็ดแปดส่วน
พานอวิ๋นตื่นตะลึงระคนเลื่อมใสยิ่ง “ศิษย์พี่สอง ท่านเก่งกาจจริงๆ เช่นนี้หากไม่เพ่งดูให้ละเอียด โดยพื้นฐานแล้วแทบมองไม่ออกว่าเป็นของปลอมเลย”
มุมปากที่ยกยิ้มของอิ่นซงชะงักไป เขาเงยหน้าขึ้นถาม “เจ้าว่าคล้ายกี่ส่วน”
พานอวิ๋น “แปดเก้าส่วนกระมัง”