ตอนที่ 426 ลักเล็กขโมยน้อย

ชาวยุทธภพทั่วไปล้วนไม่แยแสที่จะเล่นตราประทับแบบพวกปัญญาชน

แต่คนอย่างชวีเล่อกลับไม่แน่

เพราะสถานะสูงส่ง ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องลงนามประทับตรา ทว่าลายมือของเขากลับอัปลักษณ์ ยามนี้ตราประทับจึงมีประโยชน์อย่างยิ่ง

ตามที่ศิษย์พี่สามของนางกล่าวไว้ ในพันธมิตรยุทธจักร บรรดาผู้มีชื่อเสียงเรียงนามมีอยู่ครึ่งหนึ่งที่แกะสลักตราประทับ และในคนครึ่งนี้อย่างน้อยสองในสามก็เป็นเพราะลายมืออัปลักษณ์จึงค่อยแกะสลัก

ส่วนอีกหนึ่งในสามที่เหลือถึงอาจจะเป็นเพราะชื่นชอบตราประทับจากใจจริง

ตราประทับที่ดีสักอันราคาไม่ถูกเลย ไม่เพียงเนื้อหินต้องเสียเงิน แม้แต่การแกะสลักก็ต้องเสียเงินเช่นกัน

ศิษย์พี่สามจึงใช้เรื่องนี้เตือนสติพวกเขา เพื่อไม่ให้เติบใหญ่ไปต้องสิ้นเปลืองเงินทอง ตั้งแต่บัดนี้จึงต้องฝึกคัดอักษร จะได้มิต้องอับอายผู้คนเพราะลายมืออัปลักษณ์

แม้นางจะไม่เคยเห็นลายมือของชวีเล่อ แต่เมื่อมองใบหน้าของชวีเล่อ ก็ดูเหมือนคนที่มีลายมือไม่น่าดูชมเอาเสียเลย

พานอวิ๋นตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกอย่างปักใจว่าลายมือของชวีเล่อต้องไม่น่าดูเป็นแน่ นางรื้อค้นห้องของเขาจนแทบจะพลิกแผ่นดิน ในที่สุดก็ควานหากล่องใบเล็กออกมาได้จากห่อผ้าในตู้ใบหนึ่ง พอเปิดออก ด้านในก็คือตราประทับสองอัน