ตอนที่ 425 ช่างบังเอิญแท้เชียว

กลางวันนางนอนมาพอแล้ว พลบค่ำจึงเป็นเวลาออกหากินของนาง น่าเสียดายที่พักนี้ไม่มีผู้ใดชอบนอนดึก พอถึงราตรีสงัด นางจึงทำได้เพียงเล่นสนุกตามลำพัง บางครั้งก็ลอยออกไปเที่ยวเล่นรอบๆ คืนนี้ในที่สุดก็มีงานให้นางทำ แม้จะเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายอย่างการเป็นผู้พิทักษ์ แต่ในใจนางก็ยังแอบเบิกบานอยู่บ้าง

เสี่ยวหงลอยอยู่เหนือหลังคาเรือนของหวังชง ประเดี๋ยวก็ลอยโต้ลมจากฝั่งนี้ไปฝั่งโน้น ประเดี๋ยวก็ลอยตามลมจากฝั่งโน้นกลับมาฝั่งนี้ ท่วงท่าพริ้วไหว ร่ายรำอย่างแช่มช้อย ราวกับแถบผ้าแพรสีแดงที่พลิ้วไหวเปลี่ยนรูปทรงไปตามสายลมกลางนภากาศ ขยับเขยื้อนตามแรงลม

อิ่นซงเงยหน้ามองอยู่ครู่หนึ่ง พลางทอดถอนใจ “แม่นางผู้นี้เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ คงรักอิสระยิ่งนัก”

พานอวิ๋นยืนอยู่ข้างกายเขา ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้า “จิตใจยังโอบอ้อมอารีมากอีกด้วย”