ตอนที่ 422 สามที่หมาย

พานเสี่ยวเฮยนั่งยองๆ อยู่บนโต๊ะ กำลังเกาอุ้งเท้าตัวเอง ได้ยินดังนั้นจึงว่า “พวกเจ้ามนุษย์ไม่มักจะพูดถึงอำนาจเงินตราหรอกหรือ เห็นได้ชัดว่าสองสิ่งนี้เกี่ยวพันกัน ยิ่งคนมีอำนาจมากก็ย่อมยิ่งมีเงินมากเป็นธรรมดา”

พานอวิ๋น “เช่นนั้นฮ่องเต้ก็ต้องมีเงินมากที่สุด เพราะพระองค์มีอำนาจมากที่สุด”

พานเสี่ยวเฮยจึงส่ายหัวแมวท่องขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ใต้หล้ากว้างใหญ่ ล้วนเป็นแผ่นดินราชา แม้แต่เจ้าก็ยังเป็นราษฎรของฮ่องเต้ พระองค์ย่อมมั่งคั่งที่สุดอยู่แล้ว”

พานอวิ๋นมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ ไส้ในของนางยังคงเป็นสังคมนิยม ได้ยินดังนั้นจึงว่า “ข้าเป็นของตัวข้าเอง เป็นผู้สืบทอดสังคมนิยม อาจเป็นของประเทศชาติ เป็นของประชาชนได้ แต่ไม่มีทางเป็นของฮ่องเต้คนหนึ่งแน่”

พานเสี่ยวเฮยพลันขนลุกซู่ วางอุ้งเท้าลง “เจ้าช่างชวนเลี่ยนจริงๆ”

พานอวิ๋นฮึดฮัดเสียงหนึ่งไม่ตอบคำ เดินไปเบื้องหน้าต้นปะการังสีแดงสดใสจนแทบหยดสองต้นอย่างครุ่นคิด

รอจนยามเย็นศิษย์อาจารย์อิ่นซงเลิกงานกลับมา ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ข้าวยังไม่ทันได้กิน ก็ถูกพานอวิ๋นเรียกตัวไปที่ห้องของนาง

ศิษย์อาจารย์ทั้งสองเห็นหีบที่วางกองเต็มห้องของนางก็เงียบงัน ครั้นเห็นทองเงินไข่มุกอัญมณีในหีบก็ยิ่งเงียบงันกว่าเดิม