ตอนที่ 420 โชคร้ายโชคดีพึ่งพากัน

เหรินเจ๋อองครักษ์เสื้อแพรขานรับ พอหวังเจิ้นไปแล้ว เขาก็พากำลังคนล้อมลานบ้านไว้ทันที

เขาไม่รู้ว่าในลานบ้านหลังนี้ยังมีสิ่งใดอีก ทว่าในเมื่อหวังเจิ้นกล่าวเช่นนี้ ย่อมแสดงว่าภายในยังมีของที่สำคัญยิ่งยวดอยู่เป็นแน่ ดังนั้นเขาจึงเอ่ยกับทุกคนว่า “จับตาดูเรือนนี้ไว้ให้ดี อย่าให้แมลงวันบินรอดเข้ามาได้แม้แต่ตัวเดียว!”

ทุกคนส่งเสียงขานรับพร้อมเพรียง

และในส่วนลึกของลานบ้านที่ถูกล้อมไว้แน่นหนานั้น แมวดำตัวหนึ่งกระโดดลงมาจากกำแพงอย่างไร้สุ้มเสียง มันร่อนลงบนหีบอย่างแผ่วเบาแล้วจึงเงี่ยหูฟังอย่างละเอียด

ฟังอยู่นานครึ่งค่อนวันก็มิได้ยินเสียงอื่นใด มันจึงผ่อนคลายลง นั่งยองๆ อยู่บนหีบ ใช้กรงเล็บเกาหน้า แล้วถามในใจว่า 【ยามนี้เก็บได้แล้วหรือยัง】

【เก็บ!】 พานอวิ๋นเอ่ยว่า “อย่าให้เหลือแม้แต่อย่างเดียว!”

เพราะพานอวิ๋นบอกว่าอย่าให้เหลือแม้แต่อย่างเดียว พานเสี่ยวเฮยจึงเก็บกระทั่งโต๊ะเข้าไปด้วย จนยัดมิติหยกของตนเองเสียแน่นเอี้ยด

มันเอ่ยว่า 【เจ้าต้องหลอมสร้างมิติที่ใหญ่กว่านี้ให้ข้าแล้ว】