ตอนที่ 419 ห้องลับ

นี่คือระยะขอบเขตจำกัดระหว่างนางกับพานเสี่ยวเฮย พานอวิ๋นวางมันลงบนพื้น กวาดสายตามองแวบหนึ่ง ก็พบโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง จึงเดินขึ้นชั้นสองไปโดยตรง

ที่นี่อยู่ห่างจากคฤหาสน์ของหวังเจิ้นเป็นระยะทางไกลมาก กระทั่งไม่ได้อยู่ในเขตเมืองเดียวกันเสียด้วยซ้ำ

พานเสี่ยวเฮยปีนขึ้นหลังคาอย่างรวดเร็ว ครั้นเล็งทิศทางแน่ชัดแล้วก็วิ่งไปตามสันหลังคาโดยตรง กระโดดข้ามบ้านเรือนที่อยู่ติดกันหลังแล้วหลังเล่า

พานอวิ๋นไม่กล้าเดินเพ่นพ่าน อย่างไรเสียนางก็ไม่อาจมั่นใจในโชคชะตาของตนเอง

ดังนั้นนางจึงตัดสินใจว่าขยับมิตู้มนิ่งเฉย

พานอวิ๋นนั่งลงตรงที่นั่งริมหน้าต่างบนชั้นสอง สั่งน้ำชากับขนมหวาน แล้วเท้าคางมองดูหลังคานอกหน้าต่าง รอคอยพานเสี่ยวเฮยกลับมา

พานเสี่ยวเฮยกระโดดอย่างปราดเปรียว ร่างกายเหยียดตรงกลางอากาศ สี่เท้าลงแตะบนกำแพงบ้านของหวังเจิ้นอย่างแผ่วเบา มันเหยียบสันกำแพงแล้วแอบเล็ดลอดผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ยามเดินผ่านบนหลังคา มันได้ยินเสียงคร่ำครวญร่ำไห้อย่างทรมานดังแว่วมาจากด้านล่าง

อุ้งเท้าแมวของพานเสี่ยวเฮยสะกิดแผ่นกระเบื้องเบาๆ ชะโงกศีรษะมองดูแวบหนึ่ง เห็นว่าเป็นการทรมานสอบสวนคนรับใช้ มันจึงวิ่งไปยังห้องที่ซ่อนสมบัติก่อนหน้านี้ด้วยความไม่สนใจ

พานเสี่ยวเฮยสัมผัสได้ว่าในห้องนั้นมีคนอยู่ไม่น้อย ดังนั้นมันจึงผ่อนฝีเท้าให้เบาลง รอจนเดินมาถึงตรงกึ่งกลาง จึงค่อยหมอบกายลงต่ำ ขยับแผ่นกระเบื้องออกเบาๆ...