เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
เซวียเสาหาใช่ผู้บำเพ็ญมรรค ยิ่งมิใช่คนในยุทธภพ ดังนั้นจึงไม่เข้าใจการแบ่งระดับพลังต่อสู้ของพวกเขา
เปลืองแรงไปไม่น้อยเขาถึงเข้าใจได้ว่า พานอวิ๋นเป็นเพราะตบะรุดหน้าอย่างก้าวกระโดด จึงถูกอัสนีไล่ผ่าจนเส้นผมมลายสิ้น
เซวียเสาพึมพำ “ที่แท้ท่านอาพูดเป็นเรื่องจริง ยามที่เข้าใกล้มรรคาสวรรค์อย่างไร้ขอบเขต แท้จริงแล้วกำลังฝืนแก่นแท้แห่งความเป็นมนุษย์ ดังนั้นจึงเป็นการฝืนสวรรค์ และต้องเผชิญกับเคราะห์อัสนีอย่างแน่นอน”
พานอวิ๋นประหลาดใจ “เซวียเส้าชิงยังเข้าใจเรื่องเหล่านี้ด้วยหรือ”
เซวียเสาดึงสติกลับมา ยิ้มพลางกล่าว “ท่านอาของข้ารู้จักมากมายนัก เขาเห็นว่าเหตุผลแฝงอยู่ในปราณ ใช้ปราณเป็นรากฐาน ดังนั้นเพียงมองปราณก็รู้แจ้งถึงแก่นแท้ เป็นหนทางที่สะดวกที่สุดในการค้นหาความจริง”
เขาจ้องมองดวงตาและหน้าผากของพานอวิ๋นตรงๆ แล้วกล่าว “ข้าอาศัยการเล่าเรียนตามเขา จึงเข้าใจวิชามองปราณ ถึงได้หยั่งรู้ดีร้ายได้เช่นนี้”
พานอวิ๋นหลุบตาครุ่นคิด จากนั้นเอ่ยถาม “เช่นนั้นจะหยั่งรู้คนภักดีหรือคนทรยศได้หรือไม่”
เซวียเสาเพียงยิ้มไม่เอ่ยคำ
พานอวิ๋น “มิน่าเล่าเจ้าถึงเปิดใจกับข้าถึงเพียงนี้ ที่แท้ก็มองออกว่าแก่นแท้ของข้าเป็นคนดี”