เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
วัยรุ่นทั้งสามนั่งอยู่ด้วยกัน ต่างเงียบงันกันไปบ้าง
หยางเฉิงฮ่าวค่อนข้างงงงวย ส่วนพานอวิ๋นกำลังนึกย้อนถึงวาสนาสัมพันธ์อันน่าพิศวงนี้ในใจ เซวียเสายิ้มละไมมองคนทั้งสอง แล้วยกกาน้ำชาขึ้นรินชาให้ทั้งคู่เสียเลย
สี่จินที่อยู่ข้างๆ ก็หน้าตาเหรอหราเช่นกัน แต่เขาได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว รีบเดินออกไปลาดตระเวนเงียบๆ ด้านนอก เพื่อไม่ให้มีคนมาแอบเกาะกำแพงลอบฟังโดยไม่รู้ตัว
เซวียเสาเลื่อนถ้วยชาให้คนทั้งสอง ก่อนจะเป็นฝ่ายแนะนำตัวเองขึ้นมา “ท่านพ่อของข้านามเฉียง เคยเป็นอาจารย์หลวงแห่งอวี้เถียนในเหอเป่ย หลังจากท่านอาถูกปลดจากตำแหน่ง ท่านก็ลาออกจากราชการกลับบ้านเกิด ปัจจุบันสอนหนังสืออยู่ที่บ้านร่วมกับท่านอา การที่ข้ามาเมืองหลวงครานี้ ประการแรกคือเพื่อเข้าสอบ ประการที่สองคือเพื่อสืบถามเรื่องคดีแซ่เยวี่ยและคดีแซ่เฮ่อฆ่าสามีในอดีต”
เซวียเสาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อว่า “ท่านอาของข้าบอกว่า ในคดีทั้งสองเรื่องนี้ ผู้ที่อยุติธรรมที่สุดก็คือสองตระกูลเยวี่ยและแซ่เฮ่อ รวมถึงตระกูลเฮ่าและผู้วิเศษเสิ่นหรงที่ถูกพัวพันในคดีแซ่เยวี่ย กำชับให้ข้าต้องมาดูให้ได้ไม่ว่าจะอย่างไร หากสามารถรื้อฟื้นคดีได้ย่อมดียิ่ง หากไม่ได้ ก็ควรช่วยเท่าที่ความสามารถตนจะเอื้ออำนวย”