ตอนที่ 401 ตรอกเหม่าเอ๋อร์

พานอวิ๋นยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง ฟังป้าจางขึ้นเสียงเอ็ดตะโรด้วยความโมโหว่า “เจ้าคิดว่าข้าอยากหาพวกเขาหรือ หากไม่ใช่เพราะดวงจิตอาฆาตของพ่อแม่พวกเขาไม่ยอมไปผุดไปเกิด!”

“นักพรตบอกแล้ว พวกเขาหาประตูบ้านไม่เจอ จึงมารังควานบ้านข้าไม่เลิกรา ข้าต้องให้พวกเขาพาดวงจิตอาฆาตไป ต่างคนต่างกลับบ้านตนเอง ไม่ข้องเกี่ยวกันอีก”

เพื่อนบ้านได้ฟังก็มองพานอวิ๋นอย่างระแวงรอบหนึ่ง แล้วกระซิบถาม “ป้าจาง ท่านคงมิใช่ถูกคนหลอกเอาหรอกนะ”

“หลอกข้าหรือ ใครกล้าหลอกข้า ลูกชายข้าเป็นถึงขุนนางเชียวนะ!”

เพื่อนบ้านพึมพำขึ้นมา “ขุนนางแล้วอย่างไรเล่า วันก่อนรองเสนาบดีกรมโยธาธิการมิใช่ถูกคนหลอกเงินไปหรอกหรือ ที่บ้านแทบจะลุกเป็นไฟอยู่แล้ว...”

พานอวิ๋นได้ยินเข้าหูแวบหนึ่ง แต่ก็ยังคงนิ่งเงียบไม่เอ่ยปาก

ป้าจางไม่คิดเลยสักนิดว่าพานอวิ๋นจะหลอกตนเองได้

นางดึงเพื่อนบ้านมากระซิบว่า “วางใจเถอะ ไม่ว่านางจะเป็นใครก็หลอกข้าไม่ได้ทั้งนั้น หนึ่งเลยคือข้าไม่มีเงิน สองคือข้าตัดใจเสียเงินไม่ได้!”

เพื่อนบ้านคิดดูก็เห็นจริง จึงพยักหน้า “จริงด้วย ไม่ว่าจะเป็นใคร ฉลาดล้ำเพียงใด บนโลกนี้มีคนเพียงสองจำพวกที่ไม่ถูกหลอกเงิน หนึ่งคือคนจน สองคือคนขี้เหนียวไม่ยอมใช้เงิน”

สายตานางกวาดมองป้าจางขึ้นลง พลางยิ้มกล่าว “ป้าจาง ท่านเข้าข่ายทั้งสองข้อเลย หากพูดถึงความตระหนี่ คนทั้งละแวกนี้ไม่มีใครสู้ท่านได้สักคน”